De meest populaire en minst pijnlijke oorpiercing: zacht, goed gecirculeerd weefsel geneest binnen 6-8 weken. Alleen uitgevoerd met een naald, nooit met een pistool, ondanks de populariteit van deze methode in schoonheidssalons; het pistool is niet geschikt voor volledige sterilisatie en veroorzaakt meer weefselschade bij het doorboren.

Opeenvolgende lobpiercings boven elkaar gerangschikt, populair in oorstukcomposities. Pijn en genezing identiek aan die met een enkele flap. Het enige verschil is de afstand tussen de piercings.

Een horizontale piercing die door de flap gaat, met twee zichtbare uiteinden van de halter op één oppervlak van de huid. Het is een zeldzamere variant en vereist meer weefsel dan de standaardflap.

De bovenrand van het oorkraakbeen - een van de meest gekozen kraakbeenpiercings, ideaal om te combineren in composities.

Het voorste deel van het kraakbeen, dichter bij het gezicht. Een minder bekende helixvariant, die steeds vaker wordt gekozen in oorbehandelingssamenstellingen. Een kleine hoeveelheid weefsel op deze plek vereist een nauwkeurige selectie van de maat van de sieraden.

Een klein, stijf uitsteeksel van kraakbeen bij de ingang van de gehoorgang. Voor de procedure is een ervaren piercer vereist.

Een plooi van kraakbeen tegenover de tragus, boven de lob. Een van de anatomisch moeilijkste oorpiercings, omdat niet elk oor op deze plek voldoende weefsel heeft.

Een plooi van kraakbeen net boven de tragus. Een van de pijnlijkste oorpiercings vanwege de kleine hoeveelheid weefsel en de noodzaak om schuin door de plooi te gaan.

De binnenste plooi van het kraakbeen, net boven de ingang van de gehoorgang. Dit is een van de weinige kraakbeenpiercings waarbij je in het begin een delicate segmentclicker kunt overwegen in plaats van een hoefijzerpiercing, op voorwaarde dat de maat door de piercer wordt gekozen.

Het middelste, grootste deel van de oorschelp. variant binnen (dicht bij het midden van het oor) of buiten (op de buitenrand). Het grote weefseloppervlak maakt na genezing een ruime keuze aan sieraden mogelijk.

De binnenste plooi van het kraakbeen boven de contratragus. Een van de anatomisch moeilijkste en langst te genezen oorpiercings.

Twee piercingpunten (bijvoorbeeld helix + helix of tragus + helix) verbonden door één ring, waardoor een visueel effect ontstaat dat lijkt op industrieel, maar dan met een ring in plaats van een simpele halter. Beide punten genezen gedeeltelijk onafhankelijk.

Twee kraakbeenpiercings (meestal helix + voorwaartse helix of twee helixpunten) verbonden met een rechte halter die door beide gaten gaat. Veeleisende oorpiercings, twee punten genezen tegelijkertijd, ondanks het delen van sieraden.